الوف « 62 » الوف امّت ، اين دولت و نعمت ولايت و محبّت الهيّه نصيب گردد ، ظواهر اعمال دين و شريعت تكميل باطن او را كفايت نكند ، مىبايد بر وفق سنن ائمّهء هدى عليهم السّلام كه رياضات و مجاهدات نفسانيّه است عمل نمايد تا تشبّه به ايشان - ظاهرا و باطنا - پيدا نمايد ؛ زيرا كه طريقهء اهل عصمت عليهم السّلام عبوديّت است ، و با كمال قدرت و ولايت و معرفت و قرب حقّ تعالى كه باعث بزرگى و سيادت ايشان است ، هرگز اظهار غرور و فخر نفرموده‌اند مگر افتخار به فقر ؛ چنان‌كه حضرت رسول ، با كمال قرب به حقّ تعالى در مقام قابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنى « 63 » ، فرموده : « الفقر فخرى و به افتخر » « 64 » ، و ما سواى ايشان - كه اهل محبّت و ولايت ، و شيعيان خالص‌الولاى علوى عليه‌السّلام‌اند - به سبب قصور نفس ، به واسطهء كرامات و مكاشفات و حالاتى كه در ايشان در « بدايت حال » « 65 » ظاهر مىشود ، ايشان را غرور حاصل آيد ؛ و اين طايفه را شيعيان خالص الولا و اولياء اللّه و عرفاء امّت و صوفيّه نامند ؛ چنان‌كه احاديث در حقّ ايشان از حضرت رسول ص در « باب اوّل » از « منهج اوّل » ذكر كرده آمد ؛ و كاملين اين

--> - رجوع شود . ( 62 ) - هزاران ( 63 ) - . . . به‌اندازهء دو كمان يا نزديكتر : سورهء 53 آيهء 9 ( 64 ) - به منهج اوّل ، صفحهء 88 سطر 1 و صفحهء 175 سطر 14 و صفحهء 222 سطر 10 و صفحهء 413 سطر 16 رجوع گردد . ( 65 ) - اينكه فرمود : در بدايت حال ، براى اين است كه لازمهء حالت سالكى كه در بدايت سلوك است ، و او را - خواه و ناخواه - به واسطهء رياضات و مجاهدات ، مكاشفات و كراماتى روى مىنمايد ، حالت غرور است . امّا آن كس كه در سلوك راه حقّ ، دست در دست كاملى مكمّل داشته باشد ، نه تنها غرورش را از او مىگيرد بلكه هستى او را فنا مىسازد ، و پس از فنا ، چون دست او دست حقّ است ، به حكم فَلَنُحْيِيَنَّهُ حَياةً طَيِّبَةً : سورهء 16 آيهء 97 ، او را حياتى پاك و الهى ارزانى مىدارد تا بتواند در عداد شيعيان خاص الولا و اولياء الهى معدود گردد : رزقنا اللّه ان شاء اللّه .